نوروز جشن ملی ایرانیان است که پیش از اسلام در سرزمین خراسان و ایران و آسیای میانه رایج بوده است و امروزه نیز به عنوان یک جشن و نماد همبستگی ملی از آن تجلیل می شود و این جشن پیام آور نوشدگی سال، مرگ زمستان، رویش دوباره طبیعت و سمبل خروج انسان از حالت خمودگی، تنبلی و همراه شدن با طبیعت برای حیات اجتماعی دوباره و ایجاد تغییر و تحول درونی و بیرونی است. بنابراین نوروز به دین اسلام و نیز هیچ دینی دیگری مربوط نمی شود و لذا به عنوان یک پدیده و عید دینی نه در مذهب شیعه و نه در مذهب اهل سنت و و هابیت مورد قبول نمی باشد. اما از حیث اینکه این روز در بخش عظیم آسیا مورد تجلیل قرار می گیرد و به عنوان یک فرهنگ ملی جشن گرفته می شود، از طرف دین مبین اسلام نیز مردود شمرده نشده است. چه این‌که اسلام با رسوم و جشنهای ملی هیچ ملتی در صورتی که ملازم با محرمات و خرافات نباشند مخالف نیست. و لذا جشن نوروز از طرف پیروان اهل تسنن به عنوان یک جشن ملی مورد پذیرش بوده و در مناطق آنان نیز هر سال نوروز تجلیل می شود و این جشن هیچ ربطی به مذهب شیعه ندارد تا از طرف آنان مورد انکار قرار گیرد.
اما وهابیون به اسم اسلام با برگزاری این مراسم مخالفت می کنند و این امر را بدعت، و کفر و حرام می دانند و پیروان خود را از تبریک گفتن، رفتن به زیارت گاهها، دادن هدیه نوروز به زوج های جوان و حاضر بودن اعضای خانواده در منزل را در شب عید منع می کنند. در حالی که بدعت وارد کردن یک امر غیر دینی، در دین می باشد و کسانی که این روز را جشن می گیرند اولا آن را جزء دین نمی دانند و ثانیا اعمالی مانند قرآن خواندن، دعا خواندن دسته جمعی، صله رحم، دید و بازدید از اقوام و خویشان، رفتن به محل های زیارتی، مسافرت کردن، محبت کردن به دیگران، عیادت از سالمندان و بیماران، که در اسلام به آنها سفارش شده است از اموری به شمار می آیند که در دسن مبین اسلام به آنها سفارش شده است. اگر با معیار دید وهابیها پدیده ها مورد قبول و رد قرار بگیرد چیزی از اسلام باقی نمی ماند و باید خیلی از مسائل را با این دیدگاه کنار بگذاریم.[1]
البته ذکر چند نکته در باب نوروز لازم است:
1. نوروز دارای دو جنبه مثبت و منفی می باشد و آنچه مورد تأیید اسلام است جنبه های مثبت آن می باشد مانند، نظافت، پوشیدن لباس نو، صله رحم، درس خداشناسی و معاد گرفتن، عیادت سالمندان و بیماران، محبت به کودکان، هدیه دادن، رفع کدورت ها، احسان به والدین و اقوام، ولی جنبه های منفی آن مثل انجام امور خلاف، اسراف، شهوت پرستی و بزه کاری ها، مسافرت های گناه آلود، شکستن محدویت های محرم و نامحرم، تفریح های ناسالم و غیر شرعی، چشم و هم چشمی ها، که در همه زمان ها و مکان ها مذموم است، مورد تأیید اسلام هم نمی باشد و نباید یک مسلمان به بهانه سال جدید و عید نوروز بهانه به دست دشمنان اسلام دهد.
2. اطلاق کلمه عید برای نوروز از دیدگاه اسلام درست نمی باشد و نوروز جزء اعیاد اسلامی نمی باشد و اعمالی که برای آن ذکر شده به قصد ورود، محل تأمّل و اشکال است ولی می توان این اعمال را به قصد رجاء و مطلوبیت انجام داد.[2]
3. عید واقعی بندگان صالح خداوند روزی است که در آن معصیت پروردگار نباشد[3] و نیز در اسلام فقط عید فطر، عید قربان، و عید غدیر به عنوان عید دینی و مذهبی پذیرفته می باشد. لذا به بهانه عید، نباید معصیت خدا را انجام داد که از شایع ترین این معصیت ها اسراف، چشم و هم چشمی ها، تعویض مبلمان و اساس منزل، خرید لباس های فاخر و گران قیمت .. را می توان نام برد که از آنها باید پرهیز شود ولی در عین حال گرامی داشت این روز از نظر دین مبین اسلام به عنوان یک جشن ملی هیچ مشکلی شرعی ندارد و آن گونه که وهابی ها می پندارند موجب بدعت و شرک و امثال اینها نمی شود چه این که بسیاری از رسم و رسومات ملی که با معصیت و گناه ملازم نباشد از نظر دین اسلام انجام آنها مانعی ندارد.

 

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

[1]. عید نوروز و گردشگری از دیدگاه اسلام، یدالله نفری، قم، ص65.
[2]. اجوبه الاستفتائات، سید علی الخامنه ای، ج2، ص131، س390 و 391.
[3]. نهج البلاغه، محمد دشتی، حکمت 428.

منبع : قاصدک عاشق |نوروز از منظر اسلام
برچسب ها : اسلام ,نوروز ,مورد ,انجام ,معصیت ,جنبه ,مبین اسلام ,تأیید اسلام ,مورد تأیید ,آنها سفارش ,مذهب شیعه ,مورد تأیید اسلام